زندگی رسمی خوشایندی است...

(نقاشی از دوست هنرمند ما غلام سخی هزاره)

خدایا هیچ عاقل را مبادا بخت بد روزی...

.

.

~~

امید و آرزو گوهره ی ناب و فنا ناپذیر زندگی بشریت است. انسان تا زمانی زنده است، که آرزو میکند و از خود امید و آرمان دارد و به محض که این عناصر زندگی آفرین از وی گرفته شود، دیگر زندگی به معنی حقیقی اش از او سلب میگردد. برای چنین نیستی عوامل گوناگونی میتواند موثر باشد. عمدتاً عظیمترین علت٬ خدشه دار شدن والاترین و پاکترین احساس انسانی یعنی همان احساس عشق و علاقه نسبت به کسی و یا چیزی می باشد.

...***

راه را باید پیمود، زندگی را زندگی باید کرد ولی به چه قیمتی؟ با چه مشقتی؟ و با چه رنجی؟ ؟ ؟ و آیا زندگی بدون.... دیگر واقعاً زندگی است؟

¤¤¤¤