کنفرانس مدل سازمان ملل اقیانوسیه و آسیا ،اجلاس جوانان اهل دین و رقص دل

1.  بالاخره بعد از یکسال کار و پیکار و آماده گی؛ کنفرانس بین المللی مدل سازمان ملل اقیانوسیه و آسیا (Asia Pacific Model United Nations Conference 2008) دردانشگاه ادیلید واقع در شهر ادیلید مرکز ایالت آسترالیای جنوبی - ایالت جشنواره ها- از تاریخ ۵ الی ۱۱ جولای برگزار گردید. کنفرانس مذکور تعداد ۵۸۳ نفر اشتراک کننده را ثبت نام کرده بود که از ۴۷ کشور جهان اشتراک ورزیده بودند. مطالب داغ جهانی در حوزه های گوناگون اجتماع، سیاست، فرهنگ، ادبیات، صحت، تعلیم و تربیه، مسایل اقلیمی، اقتصاد و خلاصه اینکه تمام موضوعاتی را که سازمان ملل با آن سروکار دارد در این کنفرانس به بحث گرفته شد ونتیجه بحث ها در قالب یک قانون نامه سفارشی با رای اکثریت تصویب گردید تا به مقام محترم بان کی مون ارسال گردد.

         کنفرانس بسا آموزنده و موفق در نوع خودش بود. ناگفته نماند که کنفرانس مذکور یکی از بزرگترین کنفرانس جهانی می باشد. عکسهایی از کنفرانس:

راست به چپ: مایکل ویست، جینگ، بسم الله رضایی

----

عکس گروهی من با اعضای کنسول امنیت بین المللی - سکیورتی کاونسل Security council delegates and Director

بسم الله رضایی در حال سخنرانی در مورد قانون نامه که توسط روسیه ویتو شد. موضوع در رابطه با استقلال کاسوو - Kosovo independence

 ---

الکساندر داونر وزیر خارجه اسبق آسترالیا در حال ایراد سخنرانی در مراسم افتتاحیه کانفرانس

---

راست به چپ: باقر رضایی، حمزه حیدری، فاطمه ایوبی و بسم الله رضایی ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

رقص

شنیده اید که می گویند انسان سالم کسیست که روح و روانش با جسم اش در هماهنگی و تعادل باشد. یا به قول عارفان وحدت جسم و جان در او مشهود باشد.

در هند و چین "یوگا" یکی از راههای برون رفت از پریشان خاطری و اضطراب می باشد تا توازن و وحدتی را میان جسم و روان انسان برقرار سازند. یوگا در حقیقت نوعی از ورزش و همزمان نوعی از رقص است. یوگا به معنی لفظی و انشقاق تاریخی آن به معنی ریاضت و فلسفه جوکی می باشد.

رقص تمرینی است که بین تن و جان یا مرکب و راکب پیوند ایجاد میکند و در نتیجهْ این وحدت و هماهنگی انسان جسماً و روحاً به وجد می آید و با ساز و نی و رباب و دف و سرنا به طرب آمده و "سماع جانی" میابد. از نظر اهل طریقت، رقص ِ جان عامل و ماخذ رقص تن است، لذا اگر راکب به رقص آمد مرکب ناچار به رقص میگردد. 

خب هدف از نوشتن این سطور، ایجاد مقدمه ایست برای شعری که تحت عنوان رقص جدیداً سروده ام.

"رقص"

دلم با باد خندیدی

با برگ  رقصیدی

با موج  بگریستی

با آبشار نوحه گرایی

و با دریا  جهیدی

--

دلم!

طاقت طاق شدی

برآستان مهتاب بوسه زدی

با ابر و بارش اشک فشانی

با رعد و برق طوفان

با آتش آتشفشانی

دلم!

سفرت پر خطر

کوله بارت سنگین

منزلت ناکجا آباد

دشمنت در کمین

اما! عزمت راسخ

-- 

دلم! برقص

  تا برگ خزانی اهتزاز کنان همراهی ات

تا آسمان

 ستاره ها

خورشید

مهتاب ...

و تا همه مردم شهر تماشایت کنند.

برقص،برقص و برقص

رقص "یوگای" توست

 -----------------------------------------------------------------------