یاد داشت هایی از آسترالیا

تصمیم تاریخی دادگاه عالی آسترالیا در مورد پناهجویان

bisali — Mon, 15 Nov 2010 02:19:34 GMT

پناهجویان ناکام می توانند به دادگاه عالی استرالیا دادخواهی نمایند

آقای Chris Bowen وزیر مهاجرت استرالیا می گوید که واکنش دولت فدرال به حکم اخیر دادگاه عالی استرالیا می تواند موثر وساده کردن و بازبینی پروسه ی بررسی درخواست ها و یا گسترده وطولانی کردن این روند باشد.

دادگاه عالی استرالیا( High Court ) اخیرا به اتفاق آرا درجریان دادخواهی واستیناف دو پناهجوی سریلانکایی که بوسیله قایق وارد استرالیا شده اند تشخیص داده است که بعداز رد شدن درخواست پناهندگی ایشان بخاطر آنچه محل نگهداری ایشان ( جزیره ی کریسمس ) و دوری از خاک اصلی استرالیا خوانده شده نتوانستند به یک داوری بی طرفانه و حق استیناف (appeals ) در دادگاه عالی دسترسی پیدا کنند.

قبل از اعلام این حکم تمامی پناهجویانی که توسط قایق وارد استرالیا می شده اند و اتوماتیک شامل بازداشت اجباری در خارج از خاک اصلی استرالیا قرار می گرفتند بعداز رد شدن درخواست های پناهندگی شان توسط اداره ی مهاجرت حق دسترسی به دادگاه عالی استرالیا را نداشتند و این درحالی بود که پناهجویانی که از طریق هوایی و یا هم بعداز اتمام اعتبار ویزای شان در استرالیا می ماندند دارای حق دسترسی به دادگاه عالی در صورت رد شدن ازسوی اداره ی مهاجرت بودند.

بنابراین این اجرائات بعداز اعلام این حکم شامل تمامی پناهجویان می شود و آن عده از پناهجویانی که در مصاحبه با اداره ی مهاجرت ناکام می مانند این حق را خواهند داشت که برای استیناف ( تجدیدنظر) به دادگاه عالی استرالیا مراجعه نمایند تا داوری بی طرفانه ای انجام شود.

اما سخنگوی اپوزیسیون مخالف دولت استرالیا آقای Scott Morrison درگفتگو با ABC 1's Lateline program گفت که این تصمیم دادگاه عالی استرالیا باعث راهبندان و بی نظمی در سیستم مهاجرتی کشور خواهد شد.

وی می گوید که دادگاه عالی استرالیا به آنچه وظیفه اش بوده عمل کرده و اگرچه این امر بذات خود درست هست اما ما هشدار می دهیم که یک سری عواقب سنگینی در پیش رو خواهیم داشت که هم مالیات دهندگان استرالیایی و هم سیستم دادرسی و مهاجرتی ما را هدف قرار خواهد داد و هزینه هنگفتی را دربرخواهد داشت .

آقای Chris Bowen وزیر امور مهاجرت هم در مصاحبه با ABC 1's 7.30 Report گفت که حکم دادگاه عالی استرالیا به این معنا هست که پناهجویانی که به دادگاه عالی استرالیا درخواست استیناف می دهند باید مدت طولانی تری را در بازداشت بسر ببرند.

وی گفت که یقینا پناهجویان درمدتی که درانتظار حکم دادگاه برای تجدید نظر و بازبینی در درخواست های پناهندگی شان بسرمی برند باید مدت طولانی تری را در بازداشتگاه ها سپری کنند .

آقای Bowen درعین حال تاکید کرد که درخواست های استیناف پناهجویان مستقیما به دادگاه عالی ارائه خواهد شد .

اما وی تاکید کرد که درعین حال وزارت مهاجرت وشهروندی باید به بعضی مسائل دسترسی داشته باشد مانند اینکه چه کسانی این شایستگی را دارند که درخواست تجدید نظر و استیناف شان به دادگاه عالی فرستاده شود و یا اینکه شاید با بازبینی توسط افسران اداره ی مهاجرت مشکل ایشان حل گردد و بدین ترتیب میزان درخواست های استیناف به حداقل برسد ومانع از بازداشت طولانی مدت پناهجویان گردد.

وی افزود که شاید ما نیازمند ساده تر کردن سیستم فعلی ارزیابی درخواست های پناهجویان باشیم تا شاید زمان بررسی درخواست ها و ارسال موارد استیناف به دادگاه عالی کاهش یابد .

وزیر مهاجرت همچنین گفت که درحال حاضر زود هست که گفته شود دولت فدرال چطور به این حکم دادگاه عالی استرالیا واکنش نشان می دهد .

در حال حاضر حکم دادگاه عالی استرالیا نتیجه ارزیابی ۱۴۵ پناهجو تاثیر مستقیم داشته است و این احتمال وجود دارد که بر نتیجه ی بررسی درخواست های پناهندگی بیش از ۱۰۰۰ پناهجوی دیگر هم تاثیرگذار باشد.

با این حال آقای Chris Bowen اضافه کرد که وی مطمئن هست که حکم دادگاه عالی هیچ تاثیری بر اجرای طرح تاسیس مرکز منطقه ای رسیدگی به امور پناهجویان در تیمور شرقی نخواهد گذاشت و دولت فدرال این طرح را تا اجرای نهایی آن دنبال می کند.

گزارش بالا برگرفته از وب سایت استرالیا هست که بتاریخ ۱۱ نوامبر ۲۰۱۰ به نشررسیده است

میراث یک جلاد

bisali — Wed, 02 Jun 2010 12:13:00 GMT

میراث یک جلاد

گزارش مظاهره علیه کوچی ها در شهر ادیلید آسترالیای جنوبی

حوادث خونين و ضد انساني اخير كه توسط كوچيهاي طالب نما در بهسود، دايمرداد، كجاب و ناهور باعث كشته شدن دهها هموطن صلح دوست، بي دفاع، مظلوم و بيگناه، آواره شدن صدها تن، ويراني دهها قريه، سوختن مكاتب، مساجد و كلينيكهاي صحي در مناطق مذكور شد دل و احساس ميليونها انسان را نه تنها در افغانستان بلكه در سراسر جهان جريحه دار نمود و بار ديگر ادعاهاي حاميان دموكراسي و قانون را كه در حال حاضر در افغانستان با استفاده از وجوه و منابع عمومي مدعي برقراري صلح و امنيت هستند زير سؤال برده و نشان داد كه هنوز بسياري از هموطنان ما در نقاط مختلف كشور به خصوص مناطق هزاره جات از بديهي ترين و ابتدايي ترين حقوق خود به عنوان يك انسان محروم هستند و بعد از 8 سال ادعاي مجامع داخلي و بين المللي در اجراي پروسه مدنيت در كشور از سوي گروههاي مختلف و با حمايت جناحهايي در داخل و خارج دولت به بدترين شكل از حقوق اوليه حيات خود محروم شده و علاوه بر صدمات جبران ناپذير حتي جان خود را هم از دست مي دهند.

با توجه به موارد فوق هموطنان افغاانستاني ما در سراسر استراليا همراه با ساير هموطنان و مدافعان صلح و حقوق بشر در گوشه وكنار دنيا انزجار خود را از اينگونه حوادث كه هر ساله به بهانه هاي مختلف جان، مال، ناموس و منافع مادي و معنوي هموطنان ما را در خطر مي اندازد، نشان داده و بار ديگر بر اساس آرمانهاي صلح طلبانه خود توجه محافل دولتي و غير دولتي، گروهها، سازمانها، احزاب و تشكيلات سياسي و اجتماعي را در داخل و خارج از افغانستان و همچنين دول دوست و سازمانهاي مدافع حقوق بشر را در خارج از افغانستان به جنايات رخ داده اخير در مناطق هزاره جات جلب نموده و از مجامع داخلي و بين المللي مصرانه خواهان حل و فصل معضل موجود كه هر ساله جان دهها تن از هموطنان ما را مي گيرد مي باشند.

مظاهره که حق مشروع و مدنی هر شهروند در این دیار میباشد، بهترین راه انزجار مدنی و انسانی در تقبیح عملکردهای وحشیانه و تجاوزهای غیر مشروع می باشد.

شهر ادیلید شاهد شرکت بیشتر از 500 تن از هموطنان ما بخاطر اظهار همدردی با مصدومین و انزجار شان از ناکامی حکومت کرزی بخاطر تامین امنیت شهروندان صلح دوست و بیدفاع، بود.

مظاهره کننده گان با شعارهای "کوچی گری بیداد است - میراث استبداد است" ، کوچی جنایت میکند - کرزی حمایت میکند" ، دولت بیکاره – ملت ما بیداره" ، "حق هزاره – حق بشر است" ، و غیره مظاهره شان را از چوک مرکزی شهر بنام ویکتوریا اسکویر آغاز نمودند. مظاهره کننده گان در حین حرکت به سوی پارلمان آسترالیای جنوبی شعار سر میدادند.

در این مظاهره بعد از رسیدن به جلوی پارلمان، مردم برای لحظۀ به سردادن شعار پرداختند تا اینکه احمد امانی یکی از برگزار کننده گان در جایگاه قرار گرفته و از مردم خواست تا به صحبت های سخنرانان گوش فرا دهند. ایشان ضمن قدردانی از مردم بخاطر شرکت گستردۀ شان، حضور جامعه جهانی در کشور و سکوت ناباورانۀ شان را زیر سوال برد. سپس حسین رضایت ریّس انجمن متحد افغانهای آسترالیای جنوبی به ایراد سخن پرداخت. ایشان دولت و ملت را خطاب قرار داده فرمودند که دیگر آنروز که از کله های انسان کله منارها میساختند گذشته است، دیگر ملت بیدار و آگاه است. در ادمه همچنان افزودند که اتکا بر محوریت مردم توسط رهبران یکی از حیاتی ترین راه مبارزه با ظلم و استبداد است.

سپس بسم الله رضایی ریَس انجمن محصلین آسترالیایی افغانستانی الاصل و نماینده کادر اداری موسسۀ کاروان، به جایگاه قرار گرفته ضمن تقدیر و تشکر از مظاهره کننده گان، شرکت آنها را نشانۀ خودباوری، آگاهی و ادای دیَن دینی، مردمی و ملی شان دانست. ایشان قطعنامۀ مظاهره را خدمت حاضرین به خوانش گرفت. در قطعنامه آمده بود که:

" بعد از کنفرانس بن، برگزاری لویه جرگه، تسوید قانون اساسی و شروع به کار شورای ملی و سنا دل خوش کردیم که فصل دیگری در این وطن آغاز خواهد شد. در یک جامعه ای دموکراتیک همه در برابر قانون یکسان خواهیم بود و عدالت اجتماعی براین وطن حاکم خواهد شد. به همین دلیل داوطلبانه تفنگ ها را زمین گذاشتیم و اعلام کردیم که فصل دیگری آغاز شده و روزگاری دیگری سررسیده است. باخود گفتیم این ما بودیم که فرهنگ های باستانی و کهن بامیان و بلخ و غزنه را ساختیم و به پای آنها صد ها سال عمر و تجربه گذاشتیم و دست در عمق این خاک فرو بردیم تا پاهای بودای ایستاده را در دل این خاک محکم کنیم تا از گزند ایام و سالوسیان در امان بماند. باخود گفتیم آن روز که ما در قامت کوشانیان و غوریان و غزنویان و ... در بنای رفیع فرهنگ انسانی می پرداختیم و اینک نیز ما می توانیم بیش از دیگران برای آبادی این وطن سهم بگیریم و در یک تلاش موءمنانه شریک شویم. تفنگ را زمین گذاشتیم و قلم بدست گرفتیم و به مکتب و ادراه رفتیم. اما ناباورانه دیری نگذشت دریافتیم که نه، چیزی تغییر نکرده است، وارثان صدیق عبدالرحمن هنوز سر در رویای او دارند و دست در کار تجدید افکار و اندیشه ها و آرمان های او.

متاسفانه علیرغم دلخوشی ها و تلاش های صلح طلبانه ای ما، دولت کرزی و حامیان بین المللی او نه تنها کاری برای ما نکرد بلکه امید ما را به یاس تبدیل کرد. دولتی بوجود آمد که سرتاپای آن را فساد، رشوه و تعصبات اتنیکی، لسانی و منطقه ای لبریز کرده است. تلفات غیر نظامیان بیدفاع در جریان مبارزه با تروریزم، گسترش نفاق و ناامنی اجتماعی، بیکاری و فقرفراگیر، گسترش کشت و تولید مواد افیونی مخدر و اعتیاد روز افزون نسل جوان کشور به این مواد افیونی، حمایت حلقات مشخصی در دولت از قاچاقچیان مواد مخدر و طالبان نام نهاد کوچی در قتل عام هزاره ها و اخراج آنها از زمین ها و خانه های آبای شان، همه موضوعات ملموس اجتماعی است که دل هر انسان آزاده را بدرد آورده و آنها را نسبت به آینده و مشخصاً تواناییهای این دولت مایوس می سازد.

ما آرزو می کردیم که افغانستان خانه ای صلح برای تمام ساکنان آن سرزمین باشد. کشوری خالی از تریاک و خالی از تروریسم. ما هرگز نمی پسندیم که کشور ما مرکز جنگ و آشوب های منطقه ای و بین المللی باشد.

ما انتظار داشتیم که دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن نه تنها امنیت و آرامش را به این کشور جنگ زده بازگرداند بلکه آرزو می کردیم که کشور را بسوی صلح باثبات، بازسازی زیرساخت ها و پیشرفت و ترقی پایدار سوق دهند. مهمتر از همه ما آرزو می کردیم که دولت جدید برخاسته از تشریک مساعی کشورهای جهان در اجلاس بن، دولتی باشد که برای ایجاد یک جامعه ای مدنی که اعضای آن در برابر قانون مساوی باشد، پلان داشته و تلاش نماید.دولتی که به اتباعش حق دهد تا مساویانه و بدون هیچ گونه تبعیض حضور آزادنه و دموکراتیک درجامعه داشته و از حقوق اولیه انسانی آنها دفاع و طرفداری نماید. دولتی که فرصت های مساوی را برای آحاد اتباع کشور فراهم کرده و هرنوع تبعیض را رد نماید. دولتی که از قربانیان سال های تبعیض و حرمان دول خود سر و ظالم عذر خواسته و حقوق غصب شده آنها را استیفا نماید. اما دردمندانه نه چنین نشد بلکه دست تبهکاران و متجاوزان بیش از پیش بازگذاشته شده و کشور به سمت انارشیسم اجتماعی و اخلاقی به سرعت به پیش میتازد."

موادهای قطعنامه شامل مواردی ذیل میباشد.

1. ما مظاهره كنندگان در حالیکه صلح پایدار و امنیت سراسری را برای افغانستان آرزو می کنیم، عمیقا با کسانیکه در حملات وحشیانه ای کوچی ها در مناطق مختلف هزارجات آسیب دیده اند، اظهار همدردی می کنیم. بخصوص حملات اخیر در بهسود و دایمرداد که در نتیجه آن صد ها تن کشته و مجروح شده و صد ها خانه و مکتب و مسجد تخریب شده و هزاران نفر از خانه های خود آواره شده اند.

2. مظاهره كنندكان امروز براین نكته تأكيد دارند كه حلقاتی نا مشخص در داخل و خارج دولت از این حملات حمایت معنوی و لجستیکی می کنند.

3. ما مظاهره كنندگان از سازمان ملل متحد، دولت استرالیا، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و ساير سازمانهاي بين المللي به جد خواهانيم تا دولت افغانستان را برای حل دایمی مشکل کوچی ها و حفظ امنیت افراد ملکی و بیدفاع تحت فشار قرار دهند.

4. ما همچنان از ارگانهای مدنی، احزاب سیاسی، حلقات و گروپهای فرهنگی و اجتماعی مدافع حقوق بشر در داخل و خارج از افغانستان جدا تقاضامنديم تا ضمن محکومیت این جنایات غیر انسانی از تمام امكانات مادي و معنوي خود براي توقف اينگونه جنايات اقدام عملي نمايند.

5. ما از مقامهاي قضايي داخل كشور به خصوص استره محكمه خواهانيم تا ضمن پی گیری حقوقی و قانونی این جنایات، عاملان اين جنايات را شناسايي و به سزاي اعمال خود رسانده و به جبران خسارات وارده به ساكنان مناطق مذكور اقدام كنند.

6. ما به عنوان طرح عملي و حل دايمي معضل موجود براجرای ماده 14 قانون اساسی مبنی براسکان دائمی کوچی ها در افغانستان اصرار نموده و از دولت افغانستان خواهان اجراي ماده فوق هستيم.

7. ما مظاهره كنندگان از رهبران سیاسی هزاره خواهانيم كه تنها به وعده های کرزی در قالب احکام ریاست جمهوری اکتفا نکنند و در تصميم گيريهاي خود ضمن در نظر داشتن منافع ملي و مردمي مردم خود با تكيه بر اصل مردمسالاري با درايت بيشتر عمل كنند.

8. مظاهره كنندگان حاضر از سازمانها و ارگانهاي بين المللي در افغانستان از جمله یوناما و آیساف خواهان پاسخگويي در خصوص سكوت در مقابل حوادث اخير در مناطق هزاره جات شده و مسئوليت آنها را در پاسداشت و دفاع عملي و نظري از حقوق مردم مناطق يادشده بار ديگر به آنها يادآوري مي كنند.

9. ما بار ديگر يادآوري مي كنيم كه حق زندگی، حق اولیه هر انسان است و هر کس این حق را دارد که در صورت خطر از خود دفاع کند و چنانجه دولت افغانستان و مجامع انسانی بین المللی هموطنان ما را در برخورداری از حقوق انساني شان یاری نرسانند این حق برای آنها محفوظ خواهد بود تا از خود دفاع کرده و تمام راههای ممکن را برای سرجای نشاندن متجاوزین به کار ببرند. "

سپس خانم سکینه افضای متن قطعنامه را به زبان انگلیسی به خوانش گرفت. و در پایان احمد امانی از مردم قدردانی نمودند و حسین رضایت از حاضرین استمداد کمک برای مصدومین نمود و شرکت مردم برای کمک نیز قابل ملاحظه بود.

قابل یاد آوری است که هموطنان ما در شهرهای سیدنی، ملبورن، کانبرا، پرت و بریزبین نیز مظاهره داشتند و این مظاهرۀ سرتاسری توسط کنسول هزارهای آسترالیا و انجمن ها و موسسه های ذی صلاح در شهرهای بزرگ آسترالیا برگزار شده بود.

رسانه های جمعی مردم ما در آسترالیا

bisali — Wed, 28 Apr 2010 00:36:00 GMT

نوت: متنی را که در ذیل میخوانید مصاحبۀ است که سال گذشته با فصلنامۀ وزین طرح نو داشتم. این مصاحبه قبلا در همان فصلنامه به چاب رسید است. نشر مجدد آن عاری از بهره نخواهد بود.

طرح نو: مهاجرين افغاني استراليا در كل و مهاجرين هزاره به طورخاص رسانه جمعي در اختيار دارند يا خير و اگر دارند كم و كيف آن را توضيح دهيد.

رضایی: از آنجایی که مردم و جامعه ما در یک کشور دموکراتیک مثل آسترالیا سکنی گزیده اند، دست یابی و در اختیار داشتن رسانه های جمعی از ضروریات بسیار حیاتی می باشد. در جامعه و دولت دموکراتیک، رسانه های جمعی به حیث رکن چهارم نظام در کنار ارکان سه گانه مقننه، قضاییه و مجریه محسوب میشود. چنانچه در جلب مشارکت مردم، آگاهی، مشروعیت بخشیدن به نظام، عدم مشروعیت نظام و بلاخره مردمی ساختن نظام با جلب مشارکت مردم نه تنها در انتخاب نمایندگان بلکه انتقاد از ناکارآیی نظام موثرترین رکن محسوب میشود. رسانه های جمعی به عنوان تربیونی انتقال پیام، معلومات، و اطلاعات به توده ها، گفت و شنود، ارتباط میان مردم و نظام، نظارت بر کارکرد های نظام و جهت دهی افکار عامه نقش مهمی را ایفا مینماید.

از طرف دیگر آسترالیا کشوریست که در آن تنوع و کثرت گرایی به عنوان یک اصل زندگی چندفرهنگی آن پنداشته میشود. بدین خاطر ترویج و انکشاف فرهنگ های ساکنان این سرزمین از پشتبانی های مالی و معنوی دولت برخوردار بوده و دارنده گان فرهنگ های مختلف دنیا به خاطر نگهداشت ترویج و انکشاف فرهنگ های بومی شان دست به سازمان دهی انجمن ها و مؤسسات فرهنگی اجتماعی زده اند تا باشد که از آن طریق فعالیت های رسانه ای را پایه گذاری نمایند.

با درک این واقعیت، و حقایق مسلم جامعۀ ما؛ فرهنگیان و فرهیختگان در ایالت های مختلف آسترالیا از قبیل آسترالیای جنوبی، ایالت کوینز لند و ایالت ویکتوریا از این مزایا بی بهره نمانده و دست به فعالیت های رسانه ای زده اند. در شهر ادیلید مرکز ایالت آسترالیای جنوبی مؤسسۀ فرهنگی کاروان از سال 2005 بدینسو رادیویی را راه انداخته اند تا تربیونی برای اظهار نظرهایی خبره گان جامعه و زمینه ای برای نهادینه ساختن پدیده گفتگو و نقد ونظر، باشد. برعلاوه برنامه های فرهنگی این رادیو که همیش در تلاش سوژه های فرهنگی، معضلات اجتماعی و فکری بوده، و نظر به توان و تدبیر آن را مطرح نموده است؛ اخبار و موسیقی نیز از برنامه هایی همیشگی رادیو بوده و است. قابل ذکر است که نشریات این رادیو به زبان دری می باشد. مؤسسه مذکور در سال 2007 نظر به بعضی از نیازهایی دیگر جامعه، اقدام به فعالیت در عرصه رسانه نوشتاری نموده و فصلنامه "سخن نو" را نشر نمود. فصلنامه "سخن نو" با هدف ترویج فرهنگ دانش اندوزی، ایجاد تربیونی برای انعکاس اندیشه ها و آیده های فرهنگیان، زمینه ای برای نشر دید گاههای متفاوت و متنوع اهل قلم و تدبیر، پلورالیزم فکری، و بلاخره زمینه برای گفتگوها از مجرای اندیشه و منطق، به همت جمعی از دوستان همدل و هم درد و درک آغاز به کار نمود. انتشار فصلنامه مذکور مورد استقبال گستردۀ فرهنگیان و ارگان های فرهنگی کشور گردید.

به همین منوال در سال 2002 جامعۀ هزاره های ویکتوریا نظر به احساس نیاز شدیدی آن شرایط که اکثر هموطنان ما با ویزای موقت بسر میبردند، اقدام به نشر اولین شماره جریده “آرمان” در اکتوبر 2002 و در 8 صفحه نمودند. ماهنامه آرمان در طول 6 سال گذشته راه طولانی ای را طی نموده است و اکنون از نگاه کمیت و کیفیت جایگاه خود را در اجتماع افغانهای مقیم این دیار پیدا نموده است. چنانچه این ماهنامه بصورت منظم منتشر شده و در اکثر شهرهای آسترالیا توزیع میگردد.

در بریزبین نیز از ماه جون سال 2007 رادیو آوای دوست شروع به فعالیت نموده است. رادیوی مذکور نیز با درک لزوم گسترش و حفظ زبان و ایجاد تفاهم بین جامعه و خبررسانی برای هموطنان که به زبان انگلیسی تسلط خوب ندارند، بنیانگذاری گردیده است.

در خصوص ماهیت و کیفیت این رسانه ها باید گفت که بخاطر عدم نیروهای متخصص، بودجه کافی و در ضمن کار داوطلبانه، تعریفی بسزایی ندارد. یعنی در مقایسه با رسانه های جمعی که اقشار و جوامع دیگر در این کشور در اختیار دارند، رسانه های مردم و جامعۀ ما هنوز به حد مطلوبی از بالندگی نرسیده است. یکی از دلایل دیگر کم کیفی این رسانه ها، همانا پرداختن به این کار به عنوان یک وظیفه کناره وی و اضافی برای دست اندرکاران بوده است. اکثر دست اندرکاران در این رسانه ها یا محصل اند و یا هم کار میکنند، لذا به این کار فرصت مطلوب داده نمیشود.

با وجود آن، هرکدام این رسانه ها در جای خود بخاطر توطن هموطنان ما نقش بسیار موثر و حیاتی ایفا نموده اند. آرمان با وجود شرایط دشوار مالی و معنوی برای چندین سال همچنان به نشر ماهنامه اش به صورت منظم پرداخته است و در حقیقت به یک تربیون انعکاس آرا و افکار مردم ما در این کشور مبدل گردیده است.

رادیو کاروان در مدت سه سال فعالیت اش جایگاه نسبتاً قابل قدری نزد جامعه، خصوصاً بین فرهنگیان و قلم بدستان جامعه، پیدا نموده است. این رادیو با اجرای برنامه های که معضلات اجتماعی را به بحث و نقد میگیرد، پدیده گفتگو و ضرب آرا را در جامعه توسعه بخشیده است.

طرح نو: آيارسانه های مردم ما ازآزادي برخور دارند يا محدوديتهاي را عمال ميكنند، در صورتيكه محدويت اعمال ميكنند در چي ساحه‌ها هست؟

رضایی: شاید بتوان به صراحت اذعان نمود که آسترالیا یکی از کشورهای جهان است که آزادی بیان و رسانه ها به حد مطلوب در آن مشهود بوده و توسط دولتمردان نیز احترام میگردد. رسانه های مردم ما نیز در اینجا از آزادی کافی برخوردار بوده است. در این خصوص محدودیتها از طرف مردم و جامعه بیشتر بوده تا از طرف ارگان های دولتی و قانون رسانه ها. قانون رسانه های آسترالیا یکی از دموکرات ترین قانون هاست که آزادی رسانه را ضمانتی بس بزرگی برای بقای دموکراسی و مردم سالاری میداند.

ولی جامعه و مردم ما با وجود مهاجرت فیزیکی، ذهناً و از لحاظ فکری هنوز در افغانستان و یا پاکستان و ایران بسر میبرند و این نوع بینش و برخورد با برنامه های اصلاحی رسانه های ما، در حقیقت دست و پا گیر بوده و است.

طرح نو: رسانه جمعي خود استراليا برخوردش با مهاجرين در كل و با مهاجرين افغاني به خاص چي گونه است، ايا تبيعيضانه برخورد مي‌كنند يا انساني؟

رضایی: رسانه های جمعی خود آسترالیا برخورد متفاوت با مهاجرین داشته است. برخورد رسانه ها ناشی از ایدیولوژی سیاسی است که آنها به آن معتقند. در دوران حکومت ایتلافی حزب لیبرال و نیشنال تحت قیادت جان هاوارد، رسانه های همسو با ایدیولوژی حزب لیبرال برخورد خوبی با مهاجرین نداشت. در حالیکه رسانه های دیگری همسو با ایدیولوژی حزب کارگر نقش مهاجرین را در پیشرفت اقتصادی و کثرت فرهنگی کشور مؤثر دانسته و همواره از آن تقدیر شد. رسانه های کاملاً مردمی مثل ABC و SBS همیشه تلاش در انعکاس مسایل به شکل واقعبینانه آن داشته اند و نقطه های قوت و ضعف مهاجرین را در اسکان پذیری همواره مورد نقد و بررسی قرار داده اند.

سال گذشته موجی از گزارش های رسانه ای در مورد مهاجرین آفریقایی و عدم استقرار پذیری و توطن مدنی، آنها را به باد انتقاد گرفت و حتی دولت مصمم شده بود که دیگر از آفریقا مهاجر نپذیرد، ولی با به قدرت رسیدن حزب کارگر این گزارش ها کم رنگ شد و دولت در قبال آن راه انسانی تر را برگزید.

البته در کل گفته میتوانیم که در مجموع رسانه های جمعی با مردم ما برخورد انسانی داشته اند. سهم بارز مردم ما در پیشرفت اقتصادی ایالت ها، سهم گیری در مسایل ملی و مردمی، صلح دوستی، احترام و تفاهم با سایر ساکنان این دیار، سهم گیری فعالانه جوانان ما در عرصه های ورزش و تحصیل و غیره، از طرف رسانه های جمعی کشور مورد تقدیر قرار گرفته اند.

تجلیل از زن تجلیل از انسان

bisali — Tue, 16 Mar 2010 16:53:00 GMT

امسال برای اولین بار از مقام والای زن در روز جهانی زن در ادیلید تجلیل بعمل آمد. این تجلیل طی همایش فرهنگی توسط انجمن محصلین آسترالیایی افغانستانی الاصل در شهرهای ادیلید و بریزبین صورت گرفت.

در پایین گزارشی را میخوانید که از همایش ادیلید توسط دوستم صفری تحریر گردیده است.

/* /*]]>*/ گزارشی از همایش روز جهانی زن اقبال حسین صفری به دنبال تبعیض گسترده علیه زنان در کارخانه های پشم بافی امریکا، زنان در هشتم مارچ سال 1857 میلادی به خیابان ها ریختند و خواستار بهبود وضعیت کاری و ازدیاد حقوق شان شدند. مقدمات به رسمیت شناختن روز جهانی زن از همین واقعه ی تاریخی فراهم شد. و در سال 1910 م خانم کلارا زتکین (آلمانی) رسماً پیشنهاد یک روز ویژه ی زنان جهان را اعلام داشت.[1] بالاخره سازمان ملل متحد در اواخر سال 1975م هشتم مارچ را رسماً بعنوان "روز جهانی زن" قبول کرد.[2] از روز جهانی زن همه ساله در بسیاری کشورهای جهان تجلیل می شود، تا هم از مقام والای زن احترام بعمل آید و هم فرصتی باشد برای طلب حقوق مسلم، و بررسی علمی وضعیت اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی زنان. در این میان ضرورت مبرم و اشد گرامیداشت از این روز فرخنده در میان جامعه نوپای افغانهای استرالیای جنوبی احساس می شد. از یک طرف چهره ی واقعی ای زن افغانستانی به جامعه میزبان آنچنان که باید معرفی نشده است و از طرفی (با توجه به تفاوت فرهنگهای شرق و غرب) مشکلات عدیده یی فراروی آنها موجود است که ایجاب می کرد با روش علمی مورد ارزیابی و موشکافی قرار گرفته و راه حلی برای بیرون رفت از آن معضلات کشف شود. بر همین اساس "انجمن دانشجویان استرالیایی افغانستانی الاصل – شاخه استرالیای جنوبی"(اتسا) روز جهانی زن در روز شنبه ششم مارچ در سالن بزرگ "ام آر سی" جشن گرفت. این همآیش با شکوه با شرکت دهها تن از شخصیت های علمی و اجتماعی، شاعران، دانشجویان، دانش آموزان و کسانی که به زن منحیث انسان احترام قائل بودند برگزار شد. مجلس با هنر نمایی گروه هنری "اتسا" به کارگردانی خانم زینب حیدری آغاز گردید. هنرمندان این نمایش سه دختر بچه بودند که با نظم قابل تحسینی موسیقی آهنگ زیبای "مسافر" داوود سرخوش را به رقص جلوه دادند. قسمت جلو سالن به همت همکاری فروشگاه "افورد ایبل" و الیاس علوی تزیین ساده و مناسبی شده بود. خانم عزیزه ظفری (از مجریان جلسه) آقای بسم الله رضایی را به نمایندگی از دانشجویان استرالیای جنوبی به جایگاه فرا خواند. آقای رضایی به حضار عرض خوش آمدید و در ضمن معرفی "اتسا" بیان داشت که مهمترین هدف این انجمن تقویت روحیه اکادمیک و نهادینه ساختن برخورد با مسائل از طریق علمی در جامعه و تشویق و ایجاد زمینه همکاری میان دانشجویان در سراسر استرالیا و ترغیب و راهنمایی دانش آموزان برای ورود به دانشگاه هست. متعاقب آن خانم راضیه علی – مجری دیگر برنامه - آقای حسین رضایت مسئول "انجمن متحد افغانهای استرالیای جنوبی" - را به ایراد سخن دعوت کرد. آقای رضایت صحبت مفصلی در باره ی تصادم قوانین اسلامی با قوانین سکولار استرالیا و جایگاه زن مسلمان در جامعه استرالیایی داشتند. ایشان طی مرور وضعیت رقت بار زنان در قبل از ظهور دین مقدس اسلام و بهبودی موقعیت زنها در دوران بعثت حضرت محمد (ص) و خلفای راشدین و سیر نزولی این روند بعد از خلافت حضرت علی (ع) به این نتیجه رسید که حکمروایان اسلامی به فتوحات مشغول شدند و به جایگاه زن آنچنان که حضرت رسول به امت اش آموخته بودند اهمیت داده نشد. همان بود که سنت حاکم بر جامعه ی آن روز ترویج بیشتر از فرمایشات اسلام در مورد زن یافت. هم چنین ایشان خاطر نشان ساختند که زنان مسلمان در امور اقتصادی اش آزاد هستند و می توانند در تمام امورات اجتماعی و فرهنگی و علمی و هنری نیز سهیم شوند. بنابراین، زن مسلمانی که با اصول اسلامی مسلح باشد می تواند در جامعه ی استرالیایی در فعالیت های اجتماعی سهیم باشد. ولی اگر زن مسلمان با کوله باری از سنت و فرهنگ زن ستیز شرقی به استرالیا بیاید، زندگی برای شان مشکل و یا حتا نا ممکن خواهد بود. سخنران میهمان دیگر خانم زهرا جاغوری بودند. خانم جاغوری گفتند:" با تقدیم یک دسته گل به خانمی و یا باه تغییر دادن لباس و بصورت امروزی در آوردن مد نمی توان حقوق زن مسلمان را کسب کرد". ایشان شکوه زنان از ظلم اسلام را نشانه ی بی خبری آنان از مکتب اسلام دانست و برای رفع این مشکل تمام زنان را به تحصیل علم و پژوهش فرا خواندند. بویژه زنان استرالیایی – افغانی را مسئولیت بردار دین بزرگی شمردند که باید از فرصت های دست داشته ی شان برای گذاشتن تهداب مستحکم جامعه ای که جوابگوی نیاز های معنوی و فرهنگی نسل فردا باشد، استفاده نمایند. همین طور شاعران جوان «موسسه فرهنگی دردری – شاخه استرالیا» نیز نقش فعالی در این برنامه داشنتد. ک خانم ریحانه اخی و آقایان جواد خلیلی و عبدالعلی نجفی اشعاری را قرائت کردند. آنها در قالب شعر سپید از مقام زن، از درد زن و توانایی ها و استعدادهای او فریاد سر دادند. آقای زبیر صافی از شاعران خوب پشتو زبان افغانستانی مقیم استرالیای جنوبی هستند که چند قطعه شعر زیبا در ستایش زن و برای وحدت مردم کشور اش به زبان شیرین پشتو خواندند. همه ی این شاعران با استعداد مورد تشویق حضار قرار گرفتند. پیامی ویدیویی ای از خانم نیکولا کدمن – سفیر حسن نیت یونیفم استرالیا (صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان – شعبه استرالیا) نیز به پرده ی تصویر کشیده شد که مردم را به حمایت زنان و هدیه کمک برای بهبودی وضع آنها دعوت می کرد. برای بیان دیدگاه اسلام در مورد مقام و شخصیت انسانی زن تنها شعر و سخنرانی کافی نبود و از همان خاطر برای روشن ساختن موقف دین اسلام، اقبال حسین صفری مقاله ی پژوهشی ای تحت عنوان "زن از دیدگاه اسلام" قرائت کرد. بعد از مقایسه قوانین اسلامی با مقررات قراردادی سکولار مغرب زمین و جریان تاریخی و فلسفی نهضت حقوق بشر و نهضت حقوق زنان و با ارائه اسناد و شواهد متعدد استنتاج این مقاله بر این شد که: "دین اسلام احیا کننده حقوق زن است و زن را با مرد از نظر شرافت و حیثیت انسانی و تساوی استعداد های معنوی و روحانی آنها برابر می داند ولی اسلام زن و مرد را دو نوع انسان با دو نوع ویژگی ها می داند چون دستگاه آفرینش برای هدف های مشخصی آنها را در دو مدار قرار داده است تا سعادت جامعه ی بشری تضمین گردد. لذا اسلام طبیعت را مبنای تقسیم تکالیف و حقوق و مسئولیت ها می داند و همین باعث می شود که حقوق و مسئولیت های زن و مرد مساوی ولی غیر متشابه باشد. و چون اسلام دین استوار بر اصل مساوات و عدالت است، هر گونه تبعیض و تحمیل رنج و زجر را بر زنان اکیداً نهی می کند و مجموع حقوقی را که برای زنان قائل شده مساوی است با مجموع حقوق مردان. گاه اگر در کشور های اسلامی ظلم بر جنس زن روا داشته می شود از جانب فرهنگ و سنت حاکم بر منطقه ی خاص است، نه اسلام". خانم ها فریده رحیمی و خاتمه رضایی نیز مقالات خوبی به خوانش گرفتند که بیشتر از درد زنان افغانستانی و تحمیل رنج مرد و زن هموطن شان بر این گروه شکوه داشتند. مسلم است که همه ی برنامه بصورت یکنواخت نمی توانست ادامه پیدا کند. در وسط برنامه تنفس کوتاهی صورت گرفت که در جریان آن حاضرین از غذای سبک تهیه دیده شده تناول کردند.علاوه بر تفریح کوتاه، برای طراوت مجلس آقای علی عالمی دانشجوی رشته انجنیری سه پارچه آهنگ زیبای هزارگی در دو مقطع برنامه اجرا کردند. علی که در نوازندگی و آهنگ سرایی دست بالایی دارد سراسر با تشویق حاضرین همراهی می شد. در اختتام برنامه، به دانشجویان و دانش آموزانی که نمرات عالی گرفته بودند و یا موفق به خلاقیت های جدیدی شده بودند، با تقدیم لوایح و جوایز تقدیر صورت گرفت. قابل یادآوری است که لوایح و جوایز فوق در سه زمینه ذیل اهدا شد. 1. دانشجویان که در دانشگاه نمرات عالی بدست آورده بودند: · هادی عظیمی · زینب حیدری · اقبال حسین صفری 2. دانش آموزانی که در مکتب (از کلاس اول تا دوازدهم) موفقیت های چشمگیر در شهر ادلید یا ایالت استرالیای جنوبی داشتند: . مرتضی جعفری، مستوره دیکتوری، حفیظ الله دوستی زاده و نسیبه رضایی برای اخذ «تی ای ار» (درجه داخله به نهاد های تحصیلات عالی) بالاتر از 85%. (در سال 2011 معیار "اتسا" برای این جایزه 90% خواهد بود.) · یدالله حیدری و جواد خلیلی – از شاگردان ممتاز کلاس فارسی دوازدهم · فاضل حسین صفری (شاگرد برجسته زبان انگلسی منحیث زبان دوم). 3. کسانی که کارهای هنری عالی انجام داده بودند و یا دست آورد های مهم ورزشی داشتند. · الیاس علوی ( دانشجوی هنرهای زیبا). . شاه ولی رضایی و عارف نجفی برای دستآوردهای استثنایی در ورزش و هنر. دانشجویان و دانش آموزان موفق این گرد همآیی بزرگ که با جنب و جوش خاص و پر از صمیمیت و صفا به همت "انجمن دانشجویان استرالیایی افغانستانی الاصل" – شاخه استرالیای جنوبی و با همکاری سازمان " یونیفم استرالیا" و حمایت مالی فروشگاه های هموطن برگزار شد. جا دارد که در اخیر توضیح مختصری از برنامه میزگرد هم داشته باشیم. در این بخش از برنامه قرار بود نخبگان جامعه به سوالات شرکت کنندگان جواب بگویند. در همینجا از آقای امانی و بقیه دانشمندان و متفکرین معذرت خواسته می شود از اینکه وقت برای ایشان گذاشته نشد. ضمناً از آقای امانی تشکر باید کرد برای اینکه انتقادات سازنده ای برای بهبودی برنامه های بعدی داشتند.

همایش فرهنگی بزرگداشت از روز جهانی زن

bisali — Mon, 22 Feb 2010 23:22:00 GMT

جلسۀ انجمن محصیلین آسترالیایی افغانستان الاصل با متعلمین صنوف 10، 11 و 12

bisali — Thu, 17 Dec 2009 23:35:13 GMT

به نام خداوند (ج)

"انجمن محصلین استرالیایی افغانستان الاصل (AATSA) – شاخه استرالیای جنوبی" با استفاده از تجربیات پیشین و بر حسب توان اش و با درک این حقایق که:

همه ساله تعداد زیادی از فارغین کلاس دوازدهم در جریان یکی از حیاتی ترین تصمیم گیری عمر شان (انتخاب رشته تحصیلی در مقطع دانشگاه) دچار مشکل و نیازمند راهنمایی افراد با تجربه و اگاه هستند
همه ساله تعداد قابل ملاحظه ی دانشجویان سال اول دانشگاه به نسبت عدم تصمیم گیری اگاهانه در زمان انتخاب رشته تحصیلی شان تغییر رشته می دهند
بیشتری از فارغین کلاس دوازدهم معلومات مفصل در مورد رشته های دلخواه شان ندارند و یا هم در گزینش رشته های همانند دچار سردرگمی میشوند
بسیاری از شاگردان دوران لیسه راه های مختلف ورود به دانشگاه ها و یا کالج های حرفه ای را نمی دانند.
ششم جنوری (آخرین روز تصمیم گیری برای انتخاب رشته تحصیلی متقاضیان سال 2010) بسرعت نزدیک می شود،

جلسه ی معلوماتی یی را برای بلند بردن سطح اگاهی شاگردان صنوف دهم، یازدهم و بویژه دوزادهم درباره ی راه های ورود به دانشگاه و هم چنین جهت مهیا کردن فرصتی ویژه برای شریک سازی تجربیات دانشجویان (که خود عملا محیط اکادمیک را در رشته های مختلف تجربه کرده اند) با دوستان متعلم شان که منتظر ورود به دانشگاه و یا کالج های حرفه ای هستند، تدارک دیده است. امید است که این جلسه ای اختصاصی از طرفی زمینه ی شود برای تصمیم گیری واقع بینانه و اگاهانه ی فارغین مکاتب در انتخاب رشته های مورد نظر شان و از طرفی هم جرقه ی شود برای به تکاپو انداختن شاگردان کلاس های دهم و یازدهم که در آینده چه راه هایی را جهت راه یابی به دانشگاه باید بیپیمایند.

زمان: یکشنبه بیست و هفتم دسامبر- 27/12/2009
4:00 الی 7:00 عصر

آدرس: Coglin St ADELAIDE SA 5000 23

معلومات: بسم الله رضایی 182 935 0431

اقبال صفری 062 747 0422

نوت: ورود علاقمندان آزاد است. در ضمن، قدوم والدینی که می خواهند عزیزان خویش را همراهی کنند نیز مبارک است.

پارلمان جهانی ادیان در ملبورن آسترالیا برگزار شد

bisali — Thu, 17 Dec 2009 23:17:00 GMT

شهر ملبورن امسال میزبان پارلمان جهانی ادیان یا parliament of religions بود. این پارلمان جهانی ادیان در صدد همسویی و همگرایی و هم پذیری مذاهب و شناسایی مشترکات ادیان می باشد.

ویدیو های ذیل گوشه هایی از این پارلمان چند روزه می باشد.

Melbourne Plenary, 8 Dec from Parliament of Religions on Vimeo.

Youth Penary 7 Dec from Parliament of Religions on Vimeo.

Sacred Music Concert 6 Dec from Parliament of Religions on Vimeo.

President Jimmy Carter addresses the Parliament from Parliament of Religions on Vimeo.

Mary Robinson speaks on Climate Justice from Parliament of Religions on Vimeo.

PWR2009: Karen Armstrong, Diana Eck, and Dorothy Austin from Parliament of Religions on Vimeo.

Opening plenary - 2009 Parliament of the World's Religions from Parliament of Religions on Vimeo.